Naar aanleiding van 30 jaar volleybal in Stekene en Kemzeke, hebben vijf mensen met veel ervaring in het volleybal, een artikel geschreven over de voorbije 30 jaar. Deze zijn : de huidige voorzitter van VT Kemzeke - Stekene, Een vroegere voorzitter van Volk Kemzeke, de vroegere PR man van Hygiena Stekene, een oud speler van Hygiena Stenene en een bekend jeugdboekschrijver die ook zijn strepen heeft verdiend in het volleybal.
Hieronder de vijf linken naar hun artikel.
In 1973 startte onder impuls van Felix Proost, die zich gesteund wist door een hard werkend bestuur, rond een ploeg jonge enthousiaste spelers het volleybal te Stekene. Op hetzelfde moment startte in Kemzeke een volleybalclub rond talentvolle jongens. Twee clubs met hun eigen identiteit, hun eigen ambitie, successen en drama's bleven naast elkaar bestaan.
Stekene richtte zijn aandacht vooral op de jeugd, koesterde zijn speler(tje)s
als waren het eigen kinderen, gaf met een damesploeg een extra dimensie
aan de ploeg en het clubleven. Kemzeke kreeg bewondering door met beperkte
middelen toch telkenjare een rol van betekenis te spelen in de hogere reeksen
van, het nationaal volleybalgebeuren.
Geleidelijk aan groeide echter het besef van de beperthe- den van de eigen
strategie, kreeg men ook oog voor de positieve kanten bij de andere club in
plaats van enkel bij zichzelf.
Zo vonden drie jaar geleden beide clubs een nieuwe "bedrijfszekerheid" waar elkeen zijn eigenheid en ambitie kon waarmaken. Zelfgenoegzaamheid maakte plaats voor respect en waardering voor het werk dat blijkbaar ook bij de andere wordt verricht.
Vandaag feesten wij met een club die toonaangevend is in (Oost-)Vlaanderen
zowel qua jeugdbegeleiding als spelniveau als organisatie.
Aan de mensen die dit project mee vorm geven :
Van Harte Proficiat
Dank je Wel
en nog veel
succes.
Dirk Backaert,
Voorzitter
Het idee om een Volleybalclub op te richten in Kemzeke groeide op een weekend van de: Vereniging Oud Leiders Kemzeke ( V.O.L.K) meteen de eerste clubnaam. Aan de Stuyvenberg (buiten) werd een terrein gevonden waar 'dals' konden worden gelegd zodat (volleybal?) spelen mogelijk was.
Na een verkennende ronde in een liefhebberscompetitie in de Normaalschool werd gestart in 4e provinciale en van dan af ging het steeds maar in stijgende lijn ( het voordeel van onderaan te starten). Door Homerische strijden te winnen tegen vooral Vitesse (ondanks financiële inbreng gestopt) en Pardaf Kruibeke werd het steeds moeilijker om met onze plaatselijke "vedetten" een rol van betekenis te spelen in steeds maar hogere reeksen.
Derhalve werd gestart met een tweede ploeg, ook liefhebberscompetitie in het buitenland te Hulst, zodat de talenten in de eerste ploeg hoge toppen konden scheren en de oudere getrouwen tevens jeugdopleiding konden verstrekken, zodat doorstroming van onze plaatselijke jeugd mogelijk moest zijn. Dit stelde geen probleem met een ploeg in 2de en 4de provinciale maar door het stijgen van de eerste ploeg werd de kloof steeds moeilijker te dichten.
Door de inbreng van een ganse groep 'normaalschool en college studenten' die dan zowat elke middag trainingsgelegenheid kregen, werd het niveau zeer sterk verhoogd met als nadeel dat de plaatselijke jongeren moeilijker aan de service kwamen. Ons startprincipe konden wij wel handhaven: iedereen komt als hij wilt en iedereen verlaat de club als hij wilt, zonder dat wij één speler betalen. Door het stijgende succes van de heren voelden een aantal juffrouwen en dames zich ook geroepen deze technisch moeilijke sport te spelen. Hierdoor hadden wij geruime tijd drie ploegen in competitie.
Soms was er een gewilde of ongewilde scheiding tussen dames en heren van V.C. Kemzeke. Als club konden wij steeds rekenen op de enorme inzet van velen. Namen durf ik niet noemen zodat niemand vergeten kan worden, maar daardoor vinden misschien sommigen dat ze wel vernoemd zouden moeten, geweest, zijn: de vele sponsors waardoor telkenmale vele borden moesten gehangen worden.
De andere middelen om financieel rond te komen: het boekje, den tap, bloemen en andere verkopen,de diareeksen, de bals, tombola's, breien van sjaals…. De trainers, bestuur, supporters, vloerkuisers, terreinafgevaardigden, materiaalbeheerders, comitee feestelijkheden…
Naast het terrein was ook een grote activiteit waar te nemen, denken wij maar aan: de uitwisselingen met Praag, ons carnavalbal, viering kampioen 3de prov. in Belsele, kampioenenbal, verbroedering met Steendorp, kastanjedropping, sportraad, het jarenlang te klein zijn van het terrein, het wijkentornooi, danstornooi op de tafels van 'De Kroon', pinten verzamelen met biljarten voor o.a. de spelers, bestuursvergaderingen tot 10 u met daarna verbroedering met de spelers tot +/- ik zei 1 uur, de gedwongen naamsveranderingen omwille van vermijden van sancties, leveren van scheidrechters,….
Het was een mooie, drukke tijd. Een soort tweede beroep met veel verdiensten maar volgens het principe zonder betalen. Een club kan maar blijven bestaan dank zij de belangloze inzet van vele mensen en het doet deugd dat wij, in die tijd, zoveel steun van zeer velen mochten ontvangen en dat die geest verder gaat bij de huidige gefusioneerde
club: FOCUS.
Het beste en vooral als je er maar plezier aan hebt!
Theo Jacobs
Ex-voorzitter, S.R.
De jaren van geduld.
Wat wil u nog weten over de jaren ‘80 ? Gereputeerde tegenstanders die intussen niet meer in de huidige lijsten van het volleybal terug te vinden zijn. Uit het hoofd schrijf ik dan op : Elversele, Steendorp, Cactus De Klinge, Vitesse Kruibeke, Oltisj Bazel, Sint-Pauwels, Adec Baasrode en een opkomend Blauwen Hoek Hamme Zogge.
Of onze club te vergelijken was met de club van nu ? Neen, helemaal niet. In de jaren ’80 hadden we voornamelijk maar 1 herenploeg die elk jaar een nogal wisselend spelers-bestand had, maar waar gelukkig een harde kern van enkele vrienden steeds deel van bleef uitmaken. Sportief gezien waren dit dan ook geen hoogstaande jaren. Enkele keren klimmen naar 2de en dan weer dalen naar 3de provinciale was ons lot.
Zijn deze jaren dan onbelangrijk ? Neen, zeker niet, want midden de jaren ’80 worden reeds de fundamenten gelegd voor de club zoals we ze nu kennen.
Het idee was duidelijk : na een bestuurswissel en –verruiming werd er gekozen om een club rond jeugdwerking te bouwen, waar zowel dames en heren van alle niveaus hun ontspanning in zouden kunnen vinden.
Het idee was prachtig, maar achteraf bekeken, is het meest gelukkige geweest dat wij er op dat moment geen houdbaarheidsdatum hebben opgeplakt. Hadden we in 1985 geweten dat het meer dan 15 jaar zou duren voor we dat zouden kunnen bereiken, dan waren we er misschien nooit aan begonnen. Gelukkig zijn we het woord "geduld" steeds trouw kunnen blijven. Het was niet altijd gemakkelijk om concurrenten als een komeet te zien stijgen, terwijl wij lange tijd sportief wat ter plaatse bleven trappelen.
Wel werd de club in de breedte zowel op bestuurlijk, financieel als op sociaal vlak steeds maar groter en groter. Dat zorgde ervoor dat de vele uitdagingen uit de jaren ’80 stilaan maar zeker één voor één konden worden ingevuld. Dit alles kan niet het werk zijn van 1 persoon, maar dat dit een project van talloze medewerkers is geworden, zal het in de toekomst alleen maar duurzamer maken.
"GEDULD" is voor onze club tot op heden het toverwoord. Ik denk dat dit begrip ons in de toekomst nog zal moeten helpen om de sportievstructuur en verwachtingen, het samenwerken met vele mensen, mogelijk te blijven maken.
Aan iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen alvast een welgemeende dank en laat ons blijven samenwerken aan een mooie toekomst.
Wim Van Duyse
Terugblik op de beginjaren van de club.
Toen in mei 1972 op het gemeentehuis een vergadering werd gehouden onder leiding van de toenmalige schepen van sport Walter Verbraeken, over de mogelijkheid een volleybalclub op te richten, had ik nooit kunnen dromen dat men dertig jaar later zou vragen hier een terugblik op te werpen.
Ikzelf, nog herstellend van een zware voetbalkwetsuur, zocht een andere sport en omdat ik op school en in het leger van volleybal had leren smaken, ging ik er samen met enkele andere enthousiastelingen vol voor. Omdat ons eerste plein op de camping was, werd de club VC BAUDELO gedoopt. Na enkele matchkes tegen amateurploegjes kregen we plots bezoek van een afgevaardigde van de bond die ons kon overtuigen te starten in de nationale competitie.
Omdat techniek, samenhang en ervaring voor een groot deel nog ontbraken kregen we in het begin meestal veel slaag, maar tegen het einde van het seizoen speelden we goed mee. Luc De Leenheer kwam ons op vele punten bijschaven. We verloren een 5-tal matchen met 3-2 en uiteindelijk konden we op de speelplaats van de Zustersschool waar we onze officiële wedstrijden speelden, een eerste duurbevochten overwinning vieren 3-2 ! Eindelijk feest !!! ( Iedereen die er bij was, herinnert zich nog de aanmoedigingen : "Komaan Staf ! volhouden … ‘t zal goe zijn deze avond ! !") De sfeer was dat eerste jaar dan ook veel beter dan de resultaten . We eindigden het eerste seizoen zelfs nog als voorlaatste !
Het seizoen 1973-74 kreeg de ploeg een betere structuur. Met Cor Hamelinck als speler–trainer, enkele nieuwe spelers, jonge Stekenaars sloten aan, en een nieuw gemeentelijk openluchtvolleybalveld gingen de prestaties de hoogte in.
We eindigden dat seizoen op de 5de plaats. Enkel de trainingsmogelijkheden waren een probleem. In Stekene was geen enkele zaal geschikt zodat we noodgedwongen moesten uitwijken. We reisden o.a. naar Zuiddorpe, Clinge, St- Niklaas enz. met als resultaat dat enkele basisspelers afhaakten en elders gingen spelen.
Gelukkig was er nog een ploeg met dezelfde problemen zodat na een fusie het seizoen 1974-75 met een nieuwe en sterkere formatie V.C.Hygiëna Stekene kon worden gestart in 2de provinciale. Met speler-trainer Walter Pince zorgden we in de Moerbeekse sporthal (waar we onze thuiswedstrijden speelden) dat jaar voor een echte walk-over. Er werd dat seizoen slechts 1 match verloren ! Zo konden we als kampioen naar 1ste provinciale promoveren.
Het eerste jaar in de hoogste provinciale afdeling 1975-76 was niet gemakkelijk maar toch werden er schitterende wedstrijden gespeeld en kon VC Hygiëna Stekene zich makkelijk handhaven. We wonnen 10 keer en konden op een veilige 8ste plaats eindigen. Toch eindigde het seizoen nog in mineur ! Verscheidene basisspelers verlieten de ploeg om hun geluk hogerop te zoeken. Toen werd eigenlijk een beslissing genomen die de club voor een deel vormde zoals ze nu is. In plaats van dure transfers te maken werd gekozen te blijven spelen met eigen spelers en om werk te maken van jeugdopleiding. Op sportief gebied had dat ook zijn weerslag. Na een moeilijk seizoen 1976-77 met toch nog 8 gewonnen wedstrijden eindigden we 9de met evenveel punten als de 8ste en de 7de maar zakten door een minder goed setgemiddelde. (testwedstrijden zoals nu werden er toen nog niet gespeeld).
1977-78 begon met de gekende problemen, nergens plaats om te trainen ! Tot de club enkele uurtjes kon lospeuteren in de sportzaal van Kemzeke. Maar aan alle miserie komt een einde en toen de Stekense sporthal op 8/10/77 werd geopend kwam aan onze odyssee door half Vlaanderen een eind en konden we eindelijk "thuisspelen" !!! Toen kon eindelijk werk gemaakt worden van de opleiding van de eigen jeugd.
Maar als ik naar de beginjaren van de volleybal terugkijk herinner ik mij zeker niet alleen de louter sportieve hoogtepunten zoals kampioen spelen en de ongelooflijke momenten zoals het uitschakelen voor de beker van o.a. Constructeam Temse ( 1ste nat.) Rapid St-Niklaas ( 2de nat.) Real Testa Lokeren ( 3de nat.) maar vooral de bijzondere omstandigheden en de ontelbare anekdotes.
Wie het heeft meegemaakt vergeet de matchen in de gevangenis van Dendermonde nooit. Die gasten mochten nooit op verplaatsing !!! De matchen daar op de binnenkoer, met een publiek van enkele honderden gevangenen, gaven een heel speciale sfeer dat kan ik U verzekeren. Of de verplaatsing met het busje van Walter Verbraeken waar we een platte band moesten vervangen , ZONDER krick ! Met de hele ploeg heffen maar om toch nog op tijd te komen.
Wat ook onvergetelijk is, zijn de omstandigheden waarin we toen moesten spelen. Altijd buiten, weer of geen weer. Op pleinen die half onder de sneeuw en het ijs lagen, pleinen waar we zelf een laag rottende bladeren moesten afvegen
(van opwarming gesproken), stormwind die de bal bij opslag gewoon terug over het net blies , spelen met een kletsnatte bal, verdedigen in een plas water, kleedkamers met een emmer water – waar twee centimeters ijs opstond- enz. gewoon ongelooflijk. Op zo’n dagen kwam dat het spel zeker niet ten goede ! Eigenlijk een wonder dat er toen niet meer kwetsuren waren !
Maar als herinnering kan dat tellen en dat vergeet je nooit en zeker al de vrienden die je al jaren hebt gemaakt, die vergeet je ook nooit.
Jo Proost.
De Exotische Charme Van Het Bankzitten
Ik snap het niet. Nee, ik begrijp het echt niet. Ik begrijp niet waarom iedereen perse op dat volleybalveld wil staan. Tenslotte is bankzitten zoveel leuker. En ik aan het weten want ik heb een jarenlange ervaring als bankzitter.
Men zegt wel eens dat men op de bank zijn broek verslijt. Nu, ik durf gerust beweren dat die bewering geen steek houdt. Met ontelbare broekjes heb ik op een bank gezeten en nooit heb ik gemerkt dat ze kaal werden of dat er gaten in opdoken. Nee, door de broekjes te wassen verslijten ze. En degenen die spelen… hun broekje moet natuurlijk telkens weer in de machine.
Ja, het zijn zalige uurtjes op de bank. Je leunt behaaglijk met je rug tegen de muur. Als je dorst hebt drink je wat van het water dat voor de spelers bestemd is en je babbelt wat me je buur over het voetbal, over de kleur van je nagellak… Je beoordeelt met je buur de plaatselijke missen en leuke jongenskontjes die aan de zijlijn te bespeuren zijn… gewoon, lekker wat afkletsen. Tussen twee gesprekjes door werp je eens een blik op de wedstrijd. Want tenslotte zit je toch op een bevoorrechte plaats. Terwijl het publiek rechtstaat of ergens vanop de derde rij toekijkt heb jij een ereplaats met de neus op de wedstrijd. Mocht je het een beetje te fris krijgen dan sta je rustig op. Je huppelt je warm in de hoek en daarna ga je weer wat zitten kletsen, wat toekijken.
En dan schrik je op ! De coach heeft een teken gegeven dat je op het veld verwacht wordt. Eerst vind je het vervelend natuurlijk want je wordt niet graag gestoord op die gezellige bank. Maar je hoeft niet bang te zijn want tenslotte zit je in een luxepositie. Nu heb je twee mogelijkheden. De ploeg verliest uiteindelijk toch. Maar dat is natuurlijk jouw fout niet. Die knoeiers op het veld hadden de hele zaak al verknald. Tenslotte moet iedereen toegeven dat jij, in je eentje, die knoeiboel niet meer kon rechttrekken. Iedereen weet toch ook dat de trainer je al veel vroeger had moeten inbrengen zodat jij het drama had kunnen voorkomen. Jou treft geen enkele schuld.
Maar als de ploeg, na jouw invalbeurt, wint ! O glorie ! Een triomftocht door Rome ! Een lauwerkrans op je hoofd en een audiëntie bij de paus. Zeventig maagden in het hiernamaals of een romantisch etentje met David Beckham zijn nog te weinig om je te belonen. Zelfs al heeft de tegenpartij alle opslagen in het net gekegeld, dan nog is het door jouw inbreng dat de ploeg gewonnen heeft. Zoveel is wel duidelijk. Je wordt bejubeld, omhelsd, gekust. Supporters pinken een traan weg. Iedereen wil met je praten. De gratis pinten in de cafetaria vullen de toog. Jij en jij alleen bent de held.
Nee, het is echt zalig vertoeven op de bank. Coaches zullen zich de haren uit het hoofd trekken want ik denk dat vanaf volgende week iedereen hoopvol een bank aansleept. Tenslotte moet je wel goed gek zijn om een basisplaats in de ploeg te willen. En ik kan het weten.
Dirk Bracke